دانشگاه تربیت مدرس پژوهش های حقوق تطبیقی 2251-6751 15 3 2011 11 22 Patentee’s Lost profits, as a Criterion for Remedies due to Infringement of Patent in Iran and US law تفویت منفعت مالک»، ضابطه‌ای برای جبران خسارت ناشی از نقض حق اختراع در حقوق ایران و آمریکا 113 152 13766 FA محمد عیسائی تفرشی1 1- استاد گروه حقوق دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران محمود صادقی2، 2- دانشیار گروه حقوق دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران محمد شاه محمدی3 3- دانشجوی دوره دکتری حقوق خصوصی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article Since the majority of damages due to infringement of patent are lost profits, it is essential to govern its compensation. The US legal system has admitted the owner lost profits and reasonable royalty as two criteria for determining compensation. According to 4-staged Panduit’s way, in case of existence of demand in the market, absence of substitute in the market, patentee's ability to meet demand and proving profit margin, the 1^st criterion is exploited. According to lost profits, only those profits can be compensated whose causes are available and the obstacle is absent. In case that even one of the Panduit’s requirements is not met or, at the request of the patentee, the amount of compensation is determined in compliance with the reasonable royalty. In Iranian law, separation of remediable and irremediable profits is treated like that of the USA, and only part of the future profits is remediable according to the principle of lost profits. In other words, patent profits fall into 3 categories as existing, pseudo-existing and probable. The 2^nd category whose cause is available and the obstacle is absent, is remediable like the 1^st category, as it can be commonly considered pseudo- existing, whereas the 3^rd category is irreparable due to the absence of causes or presence of obstacle. چکیده چون بخش عمده خسارت ناشی از نقض حق اختراع، خسارت وارد به منفعت است ضابطه مند کردن جبران آن ها ضروری است. نظام حقوقی آمریکا منافع تفویت شده مالک و حق الامتیاز متعارف را به عنوان دو ضابطه تعیین خسارت پذیرفته است. ضابطه اول طبق روش چهار مرحله ای پاندویت (در صورت اثبات وجود تقاضا در بازار، موجود نبودن کالای جانشین در بازار، توان مالک برای تولید کالای موضوع اختراع و اثبات میزان سود) مورد استفاده قرار می گیرد. طبق این ضابطه، تنها منافعی قابل جبران هستند که مقتضی آن ها موجود و مانع آن ها مفقود باشد و در صورت عدم اثبات یکی از شروط پاندویت یا در صورت درخواست زیاندیده، خسارت براساس حق الامتیاز متعارف تعیین می شود. در حقوق ایران، تفکیک منافع قابل جبران از منافع غیرقابل جبران همانند حقوق آمریکا است و بخشی از منافع آینده طبق قاعده تفویت، قابل جبران است؛ یعنی منافع ناشی از حق اختراع به سه دسته موجود، در حکم موجود و احتمالی تقسیم می شود. منافع دسته دوم که مقتضی آن ها موجود و مانع آن ها مفقود است مانند دسته اول قابل جبران هستند، چون عرفاً در حکم موجودند. منافع دسته سوم به دلیل نبودن مقتضی یا وجود مانع قابل جبران نیستند. <br clear="all">