دانشگاه تربیت مدرس پژوهش های حقوق تطبیقی 2251-6751 18 4 2014 12 22 The Reasonable Time of Trial in the International Criminal Court and the European Court of Human Rights Decisions مهلت معقول دادرسی در دیوان کیفری بین المللی و آراء دادگاه اروپایی حقوق بشر 47 72 13877 FA محمود صابر 1. استادیار دانشکده حقوق دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران حسین ناظریان2 2.دانشجوی دکتری حقوق کیفری و جرم شناسی دانشکده حقوق دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article Abstract: The implementation of justice in a reasonable time is a fundamental principle of penal procedure. It is necessary to note that it is reasonableness can be considered as an important criterion in the fairness of the proceedings. The concept of reasonableness of trial time is that dealing with the case can be done within the reasonable period of time and by this way, justice can be satisfied. But determining what period of time, it is fair and reasonable, is not easy. In this paper, three criteria (objective) and subjective (personal) and mixed (intermediate) as a benchmark to determine the reasonableness of the trial period were analyzed. It means that hearing the deadline is set by the legislator's emphasis on objective criteria. The subjective criteria is proportionate to the circumstances of each case that determines a reasonable deadline set according to the case, and can vary from case to case. Finally, the complex criterion makes benefit of both of the above mentioned factors. The mentioned principle has been considered in the statute of the International Criminal Court and the European Convention on Human Rights as a right, especially to plaintiff, and as a duty for International Criminal Court. The importance of this principle has caused that, in addition to breaking out the issued decision- as far as its noncompliance makes disrupt the safety or health of the procedure- compensation from the convicted should be ruled too. * Corresponding author’s e-mail: m.saber@modares.ac.ir چکیده اجرای عدالت در مدت معقول از اصول اساسی دادرسی کیفری محسوب می­شود. مفهوم معقول بودن مهلت دادرسی آن است که با صرف مدت زمانی متعارف بتوان به پرونده رسیدگی کرده و از این طریق عدالت را برقرار ساخت. اما تعیین این‌که چه مهلت زمانی، متعارف و معقول است امر آسانی نیست. در مقاله حاضر سه معیار نوعی (عینی) و ذهنی (شخصی) و مختلط (بینابین) به‌عنوان محکی جهت تشخیص معقول بودن دوره دادرسی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته‌اند؛ بدین معنا که در معیار عینی تأکید بر تعیین مهلت دادرسی توسط مقنن است. در معیار ذهنی اوضاع و احوال هر پرونده است که مهلت معقول متناسب با آن پرونده را تعیین می­کند و می‌تواند از پرونده‌ای به پرونده دیگر متفاوت باشد. سرانجام معیار مختلط از هر دو عامل فوق بهره می­گیرد. اصل مزبور در اساسنامه دیوان کیفری بین­المللی و کنوانسیون اروپایی حقوق بشر هم به‌عنوان یک حق به‌ویژه نسبت به شاکی و هم به‌عنوان یک تکلیف برای دیوان در نظر گرفته شده است. اهمیت این اصل موجب شده است که علاوه بر نقض رأی صادر شده -تا آن‌جا که عدم رعایت آن به سلامت دادرسی ویا صحت آن خلل وارد سازد-حکم به جبران خسارت محکومٌ­علیه داده شود. E-mail: m.saber@modares.ac.ir * نویسنده مسؤول مقاله: https://clr.modares.ac.ir/article_13877_e7a29a17f7144e9bf52932fc7c6f9f92.pdf