دانشگاه تربیت مدرس پژوهش های حقوق تطبیقی 2251-6751 21 4 2017 12 22 Examination of rejection of performance of contract by promisee in Iranian law, imamiah jurisprudence emphasis on european contract law and CISG بررسی خودداری از پذیرش اجرای قرارداد از سوی متعهدله در حقوق ایران و فقه امامیه با نگاهی به اصول حقوق قراردادهای اروپا و کنوانسیون بیع بین المللی کالا 57 82 13992 FA حمید کبیری شاه آباد دانشگاه تربیت مدرس محمد باقر پارساپور دانشگاه تربیت مدرس احسان قدیمی دانشگاه ترییت مدرس Journal Article There are many discussions about Remedies on breach of performance of contractual obligations and liability of the breach in various contributions. Promissor often perform his obligations but the other party not and the question is what is the position of law and justice about it and what are the consequences. Are the promissor have liability and exchange guaranty about promisse or the liability will be removed by acceptance of promisee. In this article, this topic are examined in Iranian law, Imamitte jurisprudence emphasis on European Contract Law and CIS. The authors concluded that although, promissor,contrary to examined legal documents and Art.273 of Iranian civil law, In situation of non performance of promisee, have to render it to authorities or their deputies to exempt from exchange guaranty despite the fact that this Article originated from Imamite jurisprudence, in copmarison to CISG and principles of Eurpoean Contract Law have strengths and weaknesses. Art.273 is complimentary and parties are able to choose between examined approach or other approaches. در عالم حقوق ضمانت اجرای تخلف از انجام تعهد همواره مورد بحث بوده و مسئولیت متعهد در نوشته های مختلفی بررسی شده است. اما گاه متعهد تعهد بر دوش خود را به درستی انجام می دهد و با عدم پذیرش مواجه می شود. در اینصورت باید دید حقوق و عدالت مورد نظر آن چگونه با آن برخورد می کنند. چه آثاری بر این عدم پذیرش از سوی متعهدله بار می شود. آیا مسئولیت و ضمان معاوضی برعهده متعهد در قبال موضوع تعهد همچنان باقی است و یا به صرف عدم پذیرش از سوی متعهدله، این مسئولیت از بین می رود و یا وضعیت به گونه دیگری است. در مقاله حاضر این موضوع در حقوق ایران، فقه امامیه، کنواسیون بیع بین المللی کالا (1980) و اصول حقوق قراردادهای اروپا بررسی شده است. در نهایت نویسندگان به این نتیجه رسیدند که در حقوق ایران برخلاف فقه امامیه و دو سند بین المللی مورد مطالعه، به الزام متعهدله در پذیرش اجرای تعهد تصریح نشده است. همچنین ماده 273 قانون مدنی مهمترین ماده ای است که به این موضوع پرداخته و به مانند فقه امامیه متعهد در صورتی از مسئولیت در قبال موضوع تعهد معاف می شود که آن را به حاکم یا قائم مقام وی تسلیم نماید و ماده مزبور بسته به اینکه چگونه تفسیر شود آثار حقوقی مختلفی در پی دارد. در حالیکه در دو سند مورد مطالعه به صرف خودداری متعهدله از پذیرش اجرای قرارداد ید ضمانی متعهد به ید امانی تبدیل و وی از ضمان معاوضی معاف می شود. https://clr.modares.ac.ir/article_13992_d13dda85502e18dac4bca8c4c429b86c.pdf