دوره 22، شماره 3 - ( 1397 )                   جلد 22 شماره 3 صفحات 83-104 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Dabirnia A. Republicanism and Islamism in the constitution of Iran sovereignty; dual or unit. IQBQ. 2018; 22 (3) :83-104
URL: http://journals.modares.ac.ir/article-20-15385-fa.html
دبیرنیا علیرضا. جمهوریّت و اسلامیّت در قانون اساسی ایران؛ حاکمیّتِ دوگانه یا واحد. پژوهش‌های حقوق تطبیقی. 1397; 22 (3) :83-104

URL: http://journals.modares.ac.ir/article-20-15385-fa.html


استادیار دانشکده حقوق دانشگاه قم، قم، ایران ، dabirnia.alireza@gmail.com
چکیده:   (214 مشاهده)
دو رویکرد عمده در مورد قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مطرح است؛ در رویکرد اول، اصول قانون اساسی، واجد ارزش واحدی نیستند بلکه برخی از اصول در جایگاه بالاتری قرار دارند و به تبع آن، سلسله مراتب حقوقی میان اصول قانون اساسی در نظر گرفته می شود. در رویکرد دوم، مجموعه اصول قانون اساسی به عنوان یک مجموعه به هم پیوسته است و اصولاً تعارضی میان آن ها متصور نیست و در صورت وجود ابهام، اصل حاکمیّتِ مردم به عنوان معیار در نظر گرفته می شود. در تقابل میان رویکردهای مذکور، دو استنباط مختلف نیز از حاکمیّت مردم قابل تصور است که تحت عنوان حاکمیّت دوگانه و یگانه از آن یاد می شود. بر همین اساس، میان مفهوم حاکمیّت در قانون اساسی (دوگانه یا واحد) و برخورداری مردم از حق تعیین سرنوشت ( کامل یا محدود) رابطه معناداری وجود دارد. سؤال اصلی تحقیق این است که قانونگذار اساسی کدام مفهوم از حاکمیّت (دوگانه یا واحد) را مورد شناسایی قرار داده است؟ پذیرش هر یک از دو رویکرد، چه تأثیری بر حق تعیین سرنوشت مردم دارد؟
 
متن کامل [PDF 533 kb]   (65 دریافت)    

دریافت: ۱۳۹۶/۶/۲۰

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code

ارسال پیام به نویسنده مسئول